Sprookjes

Je schrijft een blog als dit eigenlijk voor jezelf. Om je gedachten op een rij te krijgen, om eens bij elkaar te zetten wat je van een onderwerp weet of van belang vindt, dat soort overwegingen. Maar wel voor jezelf, want je verwacht niet dat ook maar iemand dat ene kleine blogje van jou zal vinden. Dat gevoel wordt ook gesteund door het gegeven dat je weinig tot geen reacties krijgt. In het begin maak je je dan nog wijs dat natuurlijk niet elke lezer in de pen klimt. Dat doen er maar zeer weinig. Maar naarmate de tijd vordert raak je - al of niet bewust - overtuigd van het gegeven dat je met jezelf zit te spelen. Nu kan dat net als soloseks best lekker zijn, maar je weet ook dat het samen nog leuker kan zijn. Maar ja, als er geen samen is, dan maar alleen.

Maar natuurlijk had ik buiten de wondere wereld van Google gerekend. Want ik beleef nu iets dat zo bijzonder is dat het nooit gekomen kan zijn door een enkele, unieke bezoeker. Qua kansberekening kan dat gewoon niet. Deze bezoekster - want dat was het - moet er één van veel meer zijn geweest.

Want wat geschiedde? Ik kreeg een mailtje van een dame die meldde wel van mijn blog te genieten en wat nader kennis te willen maken. Nou, dat doe je dan natuurlijk, je schrijft wat persoonlijke dingen terug, in de overtuiging dat het dat dan wel zal zijn. Ze is gewoon nieuwsgierig. Raar natuurlijk om te denken dat ze meer wil, zoals een mailwisseling aangaan.
Maar dat wilde ze wel en die mailwisseling verandert dan steeds meer van toon, zodanig dat je je gaat afvragen of dit soms echt een vrouw kan zijn die niet alleen weet waar je het over hebt maar zelfs zelf er net zulke ideeën op nahoudt. Nee, zeg je dan tegen jezelf, doe niet zo gek, dat kan natuurlijk nooit. Vrouwen houden dan misschien nog wel van zo'n concept maar staan daar toch heel anders in. Dus breng je hoofd niet op hol.
Maar ze snapt het wel. Helemaal. En het klikt enorm. En wederom sla je aan het fantaseren. Over hoe fijn het zou zijn iets (al was het maar iets heel kleins) met zo'n vrouw te hebben. Virtueel, want echt, nee echt moet je uit je hoofd zetten. Wat zou ze met jou moeten? En ze heeft het vast ook veel te druk voor dit soort onzin. Nee, stop je kop (en misschien nog een enkel ander lichaamsdeel) in een emmer met ijs. Doe niet zo gek zeg.
Maar dat wil ze wel.........

En zo ontspon zich de afgelopen weken iets heel moois. Iets waar ik nooit en zeker nooit meer op gerekend had. Gehoopt zelfs niet eens. De blog was ook niet daarvoor geschreven. Dan had ik wel een advertentie gezet.... Hoewel, dat heb ik meer dan eens gedaan, zonder ooit ook maar de geringste reactie te krijgen. Zie je wel, ze moeten me niet. Nou ja, daarom niet getreurd, dan begin ik toch een blog, dan begin ik toch voor mezelf? Ook mooi.

Zo ontmoette ik haar dus. We doen niet aan Haar, niet aan U, niet aan Meesteres. Het zou voor mij een schijnvertoning zijn en zij heeft het niet nodig. Ze is zo ook wel mijn zelfbenoemde Leidsvrouwe, op de prachtig mooie LFA-manier. Nu eens vragend, nu eens over de bol aaiend, dan weer mij ophitsend. Altijd warm en betrokken. Een lot uit de loterij, een vleesgeworden sprookje. Misschien vertel ik er hier nog wel eens over.

Maar weet, tot dat moment, meelezende jongens en meisjes, dat sprookjes soms echt bestaan.