Voor Haar

Hoe lang ken ik Wim nou? Zes, zeven jaar? Ik denk haast wel meer. De tijd gaat snel, steeds sneller, en met hem is er ook altijd wel wat te beleven, dus met hem vliegt zeker de tijd.

Zijn we vrienden? Jazeker wel, maar wel bijzondere. In het begin, als ik niet oppaste was hij ook een voorwerp van studie. Ik zou willen dat ik in mijn werk zulke cases tegenkwam. Zo bijzonder, zo boeiend, zo ..... onuitputtelijk.

Maar nee, ik wilde hem niet bestuderen. Alleen: tegelijk kon ik dat niet laten. Het zit te diep in mijn genen. Wat voor een ander een belangstellende vraag is heeft voor mij toch heel vaak een diepere lading. Waar een ander een antwoord aanhoort en er iets mee doet, leidt datzelfde antwoord bij mij weer tot honderd nieuwe vragen. En ik weet niet welke ik het eerst en welke ik het laatst zal stellen. Ze tuimelen over elkaar heen, vechtend om een plaatsje vooraan. En elk van die vragen leidt weer tot honderd nieuwe, en ga zo maar door. Ik word er zelf soms gek van, laat staan dat ik mag verwachten dat een ander er kalm onder blijft, laat staan dat hij of zij ze beantwoordt. Wim niet, Wim beantwoordde ze allemaal als hij kon. Rustig en bedachtzaam. Zijn woorden zorgvuldig wegend, geen moment denkend dat ik toch wel erg nieuwsgierig ben. Nee, hij zag het als belangstelling, oprechte belangstelling. Zo was het ook bedoeld maar ik twijfelde zelf wel eens. Dacht dan dat het zo genoeg zou moeten zijn. Ware het niet.....

Op een dag belde ik bij hem aan. Je gelooft het niet, zo'n toeval. Ik had pech en wilde even bellen. In die tijd verzette ik mij nog tegen een mobiele telefoon. Dat doe ik eigenlijk nog, maar dan passief. Ik wil er niet één, maar heb er wel één moeten nemen. Ondingen zijn het.

Maar goed, ik belde bij hem aan, want zijn huis was het enige dat ik vlakbij zag waar iemand thuis leek te zijn. Het was een stikdonkere avond, een uur of negen, het waaide flink en regen dreigde. Het duurde lang voordat hij open deed en hij zag er uit of hij net van bed kwam, of hij zich haastig had aangekleed. Maar daar dacht ik toen nog niet zo bij na.

Hij hielp me heel beleefd en heel gedienstig uit de brand. Niet kruiperig, meer zoals een butler dat hoort te doen. Zeer ervaren in dienstverlening op niveau, dacht ik toen.

Terwijl ik op de man van de techniek wachtte bood hij me koffie aan. Hij bleek een aardige kerel, met wie het goed praten was. Overal belangstelling voor, overal een mening over, zonder daarin dwingend of halsstarrig te zijn. En wat nog het belangrijkste was: hij vond net als ik dat sport geen onderwerp is waaraan je ook maar één woord hoeft te wijden. Kortom: met hem kon ik praten.

Vreemd was wel dat hij naarmate de tijd vorderde steeds vaker naar de klok keek en gaandeweg ook steeds wat nerveuzer werd. Ik had geen idee waarom, maar zou er ook niet achter komen, want mijn hulp arriveerde en ik vertrok onder dankzegging.

Daarna verdween hij uit mijn gedachten, hoe plezierig het onderhoud ook was geweest. Maar een maand of drie daarna zag ik hem met een vrouw in de stad lopen. Hij liep één pas achter en een halve pas naast haar en droeg vele tassen en pakjes terwijl zij - hooggehakt, strakgerokt en tot in de puntjes verzorgd - in hoog tempo voortliep. Zij droeg niets, zelfs haar tasje droeg hij. Toch was ze duidelijk geërgerd omdat hij zo treuzelde. Het leek me dat ze een stel waren, zij het een bijzonder stel.

Ze was slank, mooi zelfs. Of eigenlijk moet ik knap zeggen. Daar zit namelijk verschil in. Een mooie vrouw hoeft niet knap te zijn. Mooi kun je ook zijn bijvoorbeeld van binnenuit. Knappe vrouwen daarentegen zijn dikwijls niet mooi omdat ze zo goed weten dat ze knap zijn dat ze alleen daarom al onuitstaanbaar zijn en dus niet mooi. Maar ik dwaal af. Zij had duidelijk de lijnen en de gratie, maar ook iets in haar houding dat mij...... Afstootte is het woord niet. Kleineerde misschien. Althans toen. Nu weet ik heel wat meer en is ook mijn mening heel wat genuanceerder.

Ik sprak hem uiteraard aan: "He kerel,hoe is het?" Hij schrok en keek schichtig naar haar. Zij keek hooghartig achterom naar wat haar waagde te vertragen, maar onmiddellijk veranderde haar gezicht ook weer en keek ze vriendelijker en toegankelijker.

Ik nodigde ze uit voor een kopje koffie in het etablissement aan de overkant. Ik was er nooit geweest en hoopte maar dat de koffie er naar koffie zou smaken. Dat is tegenwoordig al heel wat.

Zij accepteerde, hij zei niets. Ja, achteromkijkend zie ik dat soort dingen hoor. Toen viel het me niet op.

De vrouw - Lisa heette ze - vleide zich zo sensueel op de stoel tegenover mij dat het zweet me uitbrak. Erger was dat ze duidelijk wist dat ze dat effect op me had, maar ze wreef het gelukkig niet in. Neen, ze registreerde slechts, met een miniem glimlachje dat leek aan te duiden dat alles ging zoals ze gewend was.

Wim zei niet veel. Lette goed op wat zij deed, knikte en schudde waar nodig maar gaf alleen het hoogstnoodzakelijke antwoord op mijn directe vragen aan hem. Lisa daarentegen was zeer belangstellend. Niets ontging haar. Ze stelde vrijmoedige vragen die getuigden van inzicht en wist vaak zeer indringend door te vragen. Een vrouw naar mijn hart dacht ik nog, maar misschien wel een beetje erg aanwezig.

Ze vroeg hoe ik Wim kende. Toen ik dat vertelde kleurde Wim tot achter zijn oren en toen ze hem aankeek - heel even maar - werd hij roder dan ik ooit iemand heb zien zijn. Ik kwam al snel tot de conclusie dat hij het niet verteld had, maar vroeg me wel af of dat nu reden was om zo te schrikken. Lisa daarentegen veranderde geen seconde van toon en expressie en vroeg honderduit over waar we het over gehad hadden en of het lang had geduurd voordat de wegenwacht kwam. Bijzonder genoeg kon ik me nog veel herinneren en eigenlijk kwam het er op neer dat ik vrijwel het hele gesprek nog eens voerde, maar nu met Lisa. Dat Wim daarbij steeds kleiner werd drong ook pas later door. Op dat moment had ik het veel te druk met de geanimeerde conversatie die ik met de minuut boeiender vond worden. Of misschien moet ik terugdenkend beter zeggen dat ik wel erg mijn best deed het haar naar de zin te maken.

Ineens was het afgelopen. Ze stond op en verklaarde dat ze het erg leuk had gevonden maar dat ze verder wilde. Maar haar afsluitende vraag liet bij mij de mond behoorlijk openzakken.

"Zou je het leuk vinden als Wim nog eens bij je kwam, of jij bij hem? Wim heeft verder niet zoveel en ik heb zo'n gevoel dat hij bij jou wel in vertrouwde handen is."

Ik probeerde oogcontact te krijgen met Wim, maar die keek strak naar beneden.

"Eeeehhhmmm, ja, waarom niet eigenlijk? Het was gezellig toen, net als nu. Prima, hier is mijn kaartje. Bel maar."

Ik probeerde het aan hem te geven maar ze hield zo dwingend haar hand op dat mijn hand van koers veranderde en mijn vingers even contact maakten met haar koele hand. Het leek wel of er stroom op die hand stond.

Ze knikte nog even en vertrok. Zonder ook maar even te kijken of het Wim wel lukte alles weer vast te pakken en mee te nemen. Ze was dan ook al buiten voordat hij daar uiteindelijk in slaagde.

Ik heb nog lang zitten denken.

Het duurde een week of vier voor ze belde.

"Hallo. Is het goed als Wim morgenavond bij je komt?"

Ze nam niet de moeite haar naam te noemen, laat staan mij eraan te herinneren wie ze ook weer was. Ze ging er simpelweg vanuit dat ik haar stem wel zou herkennen. Wat ook zo was trouwens, maar dan nog.

De vraag zelf liet mij even stilvallen. Je kunt je er wel duizend vragen bij stellen. Waarom belt hij niet zelf? Waarom ik eigenlijk? Waarom gaat dit zo?

"Ben je er nog?" Dringender. Niet boos, niet ongeduldig. Nee, dringender. Gewend haar zin te krijgen en wel direct.

"Ik, eehh, ja, ik ben er nog. Ja goed. Leuk! Prima!! Half negen? En wat drinkt hij graag?"

"Acht uur. En hij drinkt water. Gewoon kraanwater."

En weg was ze.

Opnieuw dacht ik lang na, starend naar mijn toestel dat na verloop van tijd ophield de toon te laten horen die aangeeft dat de verbinding niet meer bestaat. Voor het geval dat ik dat nog niet door had. Acht uur? Wat maakt dat nu uit?

De volgende avond zag ik op een gegeven moment een schaduw door het glas van mijn voordeur. Ik liep erheen en deed open. Het was Wim die op zijn horloge stond te kijken.

"Wat doe jij nou? Is er iets?"

"Ik wacht tot het precies acht uur is."

"Doe niet zo raar kerel. Kom binnen!! Koffie?"

"Mag het water zijn?"

"O ja. Weet je het zeker? Ik heb wat in de koelkast gezet. Wil je dat?"

"Nee, ik mag alleen gewoon kraanwater. Niet koud, geen bubbeltjes erin, niks."

"O? Ben je ziek? Mag ik vragen wat er is?"

"Ik ben niet ziek." Heel even bleef het stil. "Lisa wil het zo."

En hoewel ik nooit mijn mond kan houden en altijd doorvraag deed iets me nu zwijgen.

"OK, kom maar in de kamer, ga lekker zitten, ik kom zo bij je."

Hij liet even later niet blijken dat de koffiegeuren hem in verleiding brachten. Ook het plakje cake weigerde hij beleefd maar beslist.

Net als de eerste keer ontspon zich heel natuurlijk een aangenaam gesprek. De avond vloog om. Tot hij om vijf voor tien ineens zei: "Ik moet naar huis."

"Nu al? Je bent er nog maar net! Ik heb nog wat lekkere Vlaamse biertjes en van alles om te knabbelen. We hebben zelfs nog geen muziek aangezet!"

"Het spijt me. Tien uur moet ik weg. Lisa wacht op me. Het spijt me dat je met die dingen blijft zitten. Maar ik had ze toch niet gemogen. Het spijt me."

"Wat is dat toch, dat je dat niet mag?"

"Misschien een volgende keer Erik, nu liever niet. Vind je het goed als ik nog eens weer kom?"

"O ja hoor, het was leuk. Zeg maar wanneer."

"Nou, ik durf het haast niet te zeggen, maar het zou voor mij goed zijn als er regelmaat in zat. Elke maand? Elke twee weken?"

"Laten we elke eerste dinsdagavond van de maand doen. OK? Het kan wel hier hoor, maar als je eens niet wilt rijden wil ik ook wel naar jou komen hoor."

"Lief van je. Ik kom wel hier."

En hij stak zijn hand op, opende de deur en verdween naar buiten. Lang geleden dat een man tegen mij gezegd had dat ik lief ben. Als ik toen had geweten dat ik zijn enige contact buitenshuis zou zijn dan had ik die aai over mijn bol heel anders genomen. Dan was ik wellicht ook wel gegaan voor wat vaker contact. Maar ik wist het nou één keer niet en dus ging het niet anders.

Zo is hij nog drie keer gekomen voordat hij wat losliet over Lisa. En wat ik ook allemaal had gedacht, toch zeker niet wat hij me vanaf dat moment stukje bij beetje begon te vertellen. Ik zal het voor deze vertelling hier en daar wat bundelen, anders wordt het te ingewikkeld.

Ik weet bijvoorbeeld niet meer hoe we er op kwamen maar volstrekt onverwacht beschreef hij het opstaan met Lisa in de ochtend. Zonder gene, volkomen openhartig. Het kon toch haast niet anders dan dat hij zelf niet in volle omvang begreep wat hij eigenlijk precies zei.

"Vanaf half zeven kniel ik bij haar kant van het bed. Ja, eigenlijk is het gewoon haar bed, ik slaap er slechts zelden in. Ik slaap altijd naast haar op de grond, op een dunne mat, soms met een kussen en een deken, maar meestal niet. Dat kan wel koud zijn 's nachts, zo in je blootje. Maar dat geeft niet.

Ik moet wachten tot ze wakker wordt. Vaak weet ik niet hoe laat dat zal zijn. Ze werkt niet in loondienst, heeft dus de tijd aan zichzelf. Maar ze weet wel dat ik om negen uur op mijn werk moet zijn en een heleboel moet doen in het huishouden als zij klaar met me is en voor ik weg kan. Daar houdt ze wel wat rekening mee, al moet ik soms wel heel snel.

Maar gewoonlijk ergens tussen zeven en halfacht wordt ze wakker. Ik moet dan wachten tot ze me een opdracht geeft of met haar lijf aangeeft wat ze van me wil. Ook zij slaapt naakt, maar zij heeft wel een dik dekbed natuurlijk.

Wat ze wil kan van alles zijn. Meestal laat ze me beginnen met het kussen van haar voeten. Vaak ook wil ze dat ik haar lik. Slechts zelden haar geslacht, vaker is het haar anus. Ze heeft ontdekt dat ze dat heel lekker vindt. Geen moeilijke toestanden, gewoon rustig en langzaam en in lange halen haar sterretje likken en ze spint van genoegen.

Als ze daar genoeg van heeft - wat wel tien of vijftien minuten kan duren - draait ze zich van me af en zwaait haar benen uit bed. Ik mag dan achter haar aan kruipen en er even later getuige van zijn dat ze haar plas doet. Soms wil ze daar een spelletje mee doen, waarbij meestal mijn mond betrokken is, maar de andere keren plast ze gewoon in het toilet. Ik moet haar dan deppen met een vochtig doekje, tenzij ze wil dat ik mijn tong gebruik.

Daarna was ik haar onder de douche met geurige gel en was haar haren. Ze let er dan goed op dat ik niet teveel aan plekjes zit waar ik alleen met toestemming aan mag zitten. Wat ook altijd moeilijk is, want wat is teveel? Ze moet wel goed gewassen worden, dat vindt ze heel belangrijk.

Terwijl ze haar haar föhnt (ik heb zoveel slaag gehad omdat ik dat slecht deed maar kon het maar niet leren - het zat altijd in de knoop - en dus doet ze het zelf) leg ik haar kleding klaar. Dat is het allermoeilijkste onderdeel. Ze verwacht van me dat ik niet alleen weet wat geschikt is maar bovendien aanvoel wat ze die dag wil dragen. Heel vaak gaat dat mis en dan is ze ontstemd. Soms straft ze dan direct, maar soms ook pas 's avonds. Maar ik leer bij, steeds vaker gaat het goed. Alleen haar slipjes blijven lastig. Kies ik iets vrouwelijks dan wil ze zedig en andersom. Kies ik donker dan wil ze licht. Kies ik kant dan wil ze simpel. Er is zoveel dat je fout kunt doen bij het uitkiezen van een slipje. Maar natuurlijk moet ik haar altijd gelijk geven, ze heeft zoveel meer smaak dan ik.

Vervolgens help ik haar met aankleden. Dingen oppakken, ophouden, openhouden, dichtknopen. Voor zover nodig. Meestal is het niet veel meer dan toekijken hoe ze met elke handeling nog mooier wordt.

Opmaken doet ze zelf. Niet alleen omdat ik het niet kan, maar vooral omdat zij de enige is die het kan.

Ondertussen was ik mezelf, waarbij ze altijd een oogje in het zeil houdt. Daarna kleed ik mezelf aan en begin rap aan haar ontbijt. Dat is niet simpel want ze houdt van dingen als verse jus d'orange en verse toast. Als ik klaar ben wacht ik achter haar stoel tot ze gaat zitten en serveer dan het ontbijt aan haar uit. Niet zelden zijn er dan toch nog dingen die ik niet goed heb gedaan en dan schaam ik me verschrikkelijk.

Als ze klaar is verdwijnt ze naar haar werkkamer en ruim ik de boel op, ruim de afwasmachine leeg en weer in, check de was, maak een boodschappenlijstje (ik bel dan in de middag nog even wat ze precies wil eten), kijk in en om het huis of alles netjes aan kant is en dan kan ik vertrekken. Ik moet dan aankloppen en netjes wachten tot ze 'binnen' roept. Meestal doet ze dat wel snel hoor. Nou, en dan mag ik voor haar knielen en afwachten of ze me wil straffen of een aai over de bol geeft zoals zij dat noemt. Die aai betekent dat ik naar mijn werk mag. Ik kus dan haar voeten één voor één en kruip de kamer weer uit, zorgvuldig proberend de vouw in mijn broek intact te laten. En meestal ben ik dan net op tijd en dat moet ook wel, want om tien uur begint voor mij de beurshandel en voor die tijd moet ik nogal wat uitgezocht hebben."

Flabbergasted. De amerikanen hebben er zo'n mooi woord voor. Flabbergasted was ik.

Ik zei: "Ik dacht eerst dat je me in de maling nam maar dat doe je helemaal niet he? Wat een ongelofelijk verhaal is dit. Waarom doe je dit? Waarom doen jullie dit? Wat is hier de bedoeling van?"

Ik was geschokt maar tegelijk verschrikkelijk nieuwsgierig naar meer. En ergens diep in mij roerde zich ook iets. Een lichte triling. Van spanning? Was het adrenaline?

Hij zei: "Ik heb dit nog nooit aan iemand verteld. Maar om de één of andere reden vertrouw ik je. Maar dat niet alleen. Na jullie ontmoeting heeft Lisa me opgedragen vriendschap met je te sluiten en toen dat lukte heeft ze me opgedragen mijn verhaal aan je te vertellen. Ook zij ziet wat in je. Naast mijn werk zie ik helemaal niemand dan zij, al jaren, en het leek haar goed dat ik zo heel af en toe iets doe zonder haar. Maar dan wel vertrouwd en met haar in gedachten. Te harer ere zeg maar. En buiten dat leek het haar goed als ik me eens uitsprak, mijn emoties kwijt kon, en zo. Eigenlijk denk ik dat ze over niet al te lange tijd met je zal willen praten over hoe dat gaat."

"En wat zeg ik dan?"

"De waarheid. Alles wat er is gebeurd. Ik mag tegen haar niet liegen dus als jij liegt komt het toch uit."

Hier was ik weer even stil van. "Maar dan nog? Waarom?"

"Dat is nogal een lang verhaal. Vanavond heb ik daar geen tijd meer voor. Dat zal moeten wachten tot de volgende keer. Laten we het eens over de groei van ultra-rechts hebben. Wat vind jij daarvan?"

Ik moest bijna schateren om deze abrupte koerswending en dan ook nog zo radicaal. Maar zijn oprechtheid liet mij zijn verzoek niet ter discussie stellen en ik ging met zijn suggestie mee. Eigenlijk had ik over dat nieuwe onderwerp ook wel wat te melden, dat scheelde ook.

Het wachten op de volgende ontmoeting duurde lang. Erg lang. Heel erg lang. Als je ongeduldig bent is de tijd niet vooruit te branden.

Hij zag het ook toen hij uiteindelijk weer op mijn bank zat. "Je zit te popelen he? Vind je het zo bijzonder?"

"Natuurlijk vind ik het bijzonder. Het meest bijzondere verhaal dat ik ooit heb gehoord. Ik heb nog nooit van zoiets gehoord."

"O, maar er is zelfs een naam voor. Louise Sutton heeft zo'n soort verhouding het eerst omschreven en zij noemt het Loving Female Authority. Het is voor een groeiende groep vrouwen de natuurlijke manier van samenleven met een man. Geef hem in alles leiding en regel zijn sexualiteit en rust en harmonie zal je deel zijn."

Ik nam me voor die Sutton eens op te zoeken. Het woordje 'loving' deed me vermoeden (hopen eigenlijk) dat dit niet zo'n manwijf was, of zo'n golddigger, of wat dan ook, maar één die het goed meende en er goed over had nagedacht.

Maar Wim ging al verder en ik kon maar beter opletten.

"Natuurlijk had mijn moeder daar nog nooit van gehoord. Toen mijn vader jong overleed en ik alleen bij haar achterbleef had ik er al een paar jaar van strikte opvoeding op zitten maar daar gingen nog de nodige schepjes bovenop. Naar ik later heb begrepen was mijn moeder de mening toegedaan dat mannen kinderen zijn die nooit volwassen worden en in werkelijk alles geleid moeten worden omdat er anders niets van wat dan ook terecht komt. Later komt daar nog bij dat mannen met hun piemel denken en daar ook te pas en te onpas (meestal het laatste) aan zitten te frunnikken. Daar moet dus ook op worden toegezien want dat leidt maar af van de enige taak waar de man goed voor is: geld verdienen. Natuurlijk had ze daarin in alles gelijk. Volkomen. Echt."

Hij verzonk even in gedachten voordat hij verder ging. Ik stoorde hem niet want ik had zelf genoeg te overdenken.

Was hij enigszins gehersenspoeld? Ja, wel degelijk. Wis en waarachtig zelfs. Leek hij daaronder te lijden? Volstrekt niet. Hij had de visie en het gebeuren overgenomen als vanzelfsprekend en hij leek daar gelukkig mee. In elk geval niet ongelukkig. Hij accepteerde deze werkelijkheid als DE werkelijkheid, terwijl hij ongetwijfeld moest weten dat het meestal en bij de meeste mensen anders gaat. Zelfs al zou hij geen televisie kijken, geen krant lezen en geen toegang hebben tot internet (wat me helemaal niet zou verbazen) dan nog zou hij van de haantjes op zijn werk andere verhalen te horen krijgen. Daar kun je je veel aan onttrekken, maar niet altijd. Je hoort altijd wel wat. Bovendien is hij niet bepaald achterlijk.

Natuurlijk had ik ook wel eens gehoord van SM, enige kennis van verschillende vormen daarvan en zelfs vernomen van 24/7 aan iemand toebehoren, maar nooit in detail. Nooit zelfs maar enigszins verduidelijkt of uitgewerkt. Laat staan gehoord van iemand die er in zit. In eerste instantie had het me geschokt en verbaasd, maar later was ik geïntrigeerd geraakt. Hoewel, ten dele is dat een eufemisme. Ik voelde lichte kriebels in mijn buik waar die eerder nooit geweest waren en die kriebels werden heviger naarmate het verhaal vorderde en ik meer inzicht kreeg in zijn situatie. Maar laat ik niet op de zaken vooruitlopen.

Daarbij kwam nog dat ik nog altijd volstrekt geen notie had waarom nou juist ik was uitverkoren om van de levenswandel van dit uitzonderlijke stel te vernemen. Al moet ik toegeven dat dat me wat minder bezig hield dan de geschiedenis zelf.

Maar hij ging verder met zijn verhaal.

"Laat ik vooropstellen dat mijn moeder van me hield en het beste met me voor had. Ze was een warme vrouw die alles voor me over had. Er ook altijd voor me was. Maar ze was bijzonder uitgesproken in haar opvattingen. Ik kon en mocht niets doen zonder dat ze er van wist en liefst nog bij was.

Ze volgde mijn school en de resultaten die ik behaalde. Uiteraard, dat doet iedere moeder. Maar zij zat er altijd bij als ik huiswerk maakte. Altijd. Las alles mee. Ze heeft eens me plotseling onderbroken bij biologie, het boek gepakt, een eind vooruit gelezen en er toen met een boos gezicht een heel stuk uitgescheurd. Daar schrok ik verschrikkelijk van maar ze verzekerde me dat ik er niet over overhoord zou worden en er ook niets meer over zou horen. En dat kwam ook zo uit.

Na school moest ik altijd thuis komen en er rustige hobbies op na houden. Als ik een tijdschrift las wilde ze eerst kijken welke plaatjes er in stonden. Naar de televisie mocht ik alleen kijken als zij er bij was. En bijvoorbeeld niet naar de videoclips waar mijn klasgenoten het altijd over hadden. Met al die lekkere meiden. Toen ik haar vroeg wat die jongens daarmee bedoelden heeft ze een heel lang gesprek met me gehad dat vooral ging over eerbied. Voor vrouwen moet je eerbied hebben. Ik kreeg zelfs een karton met die tekst boven mijn bed.

Over bed gesproken: ik moest altijd slapen met de deur open, voldoende licht aan en mijn handen niet onder het dekbed. Heel lang had ik geen idee waarom dat laatste was.

Maar op zich was dat allemaal nog niet zo erg. Ik vond het wel fijn eigenlijk. Het gaf me zekerheid en een gevoel van warmte.

Maar één ding vond ik niet leuk. Helemaal niet leuk. Mijn moeder vond dat jongetjes niet zo preuts moesten zijn en ook niets te verbergen hadden. Niet alleen waste ze me altijd en controleerde ook alle plekjes of ze wel schoon waren, maar ze zag er ook helemaal geen been in me uit te kleden op verschrikkelijke momenten en op een afschuwelijke wijze. Rustig midden in de kamer met alle lichten aan. Ik heb menig buurmeisje naar binnen zien kijken. Of op het strand. Een zwembroek voor mij was niet nodig. Daar begon ze pas mee toen ik een jaar of dertien, veertien was en mensen haar er op aanspraken.

Ze kleedde me ook rustig uit als er anderen bij waren. Volwassenen, maar ook andere kinderen. Ook meisjes van mijn leeftijd, uit de straat, uit mijn klas. En dan schaamde ik me zo verschrikkelijk als die naar mijn piemel staarden en er om moesten giechelen.

Ik ben eens met de fiets gevallen en in een modderplas terecht gekomen. Voor straf mocht ik een week geen kleren aan als ik thuis was. Maar ik moest wel de deur open doen als er werd aangebeld. De eerste keer deed ik open en zag Ariane. Ik kon wel door de grond zakken. Ik was een beetje verliefd op Ariane maar durfde haar nauwelijks aan te kijken. En nu stond ik bloot voor haar! Ik zal nooit haar glimlach vergeten en de manier waarop haar ogen naar beneden dwaalden en bleven rusten op dat ene dat ik zo graag voor haar verborgen had gehouden. Ze keek er lang naar, heel lang. En tot mijn grote schande schrompelde mijn piemel steeds verder in elkaar. Dat vond ze erg grappig.

Ze zei:"Anneke zei al dat ze je in je blootje had gezien maar ik geloofde het niet. Ga zelf kijken dan, zei ze. Nou, hoe kan ik dat beter doen dan zo? Ik zie je vaak naar me kijken en ik dacht: ik moet dan maar eens kijken of het wat is. Maar het is niet veel zie ik wel." En ze deed nog een stap naar voren en keek nog eens wat beter.

Ik was het liefst in een gat in de grond verdwenen.

Maar het ergste was wel dat Ariane die week nog wel acht keer terug kwam. De laatste keer zelfs met wat vriendinnetjes. Mijn moeder legde ze geen strobreed in de weg, ja leek het haast wel aan te moedigen. Daar stond ik, terwijl vijf meisjes vrijuit en zonder haast naar me keken. Giechelden, fluisterden en wezen. Ik voelde me verschrikkelijk klein, voelde me niets in vergelijking met hen. Ik heb die meisjes nooit meer durven aankijken. Vooral vanwege dat wijzen en omdat ik steeds het woordje 'klein' kon verstaan. Maar Ariane, dat was een ander verhaal. Ik vond het verschrikkelijk wat ze gedaan had, vond het verschrikkelijk dat ze me zo bekeken had. Ik schaamde me helemaal kapot. Maar tegelijk voelde ik me alleen maar meer tot haar aangetrokken. Ik wilde bij haar zijn, dan zou het goed komen. Dat wist ik gewoon zeker. Ze is een jaar later verhuisd anders weet ik nog niet wat er zou zijn gebeurd.

Trouwens, over vriendinnetjes gesproken, toen ik kleiner was speelde ik veel met meisjes. Mijn moeder moedigde dat aan. Ze vond het ook nooit erg als die doktertje met me speelden. Uiteraard moest ik dan wel de patiënt zijn. En dan mochten die meisjes overal aan zitten hoor!

Maar de aller-allerergste gebeurtenis was wel die keer dat ze bij me op bed kwam zitten en begon over 'masturberen'. Ik zei dat ik niet wist wat dat was en dat was ook zo. Maar zij zei dat het toch tijd werd om daarover te praten want ze had harde plekken in mijn lakens aangetroffen. Ik schaamde me erg daarvoor.

Die dag vertelde ze me niet alleen wat het was maar ze deed het ook bij mij voor. Ik schaamde me wel zo verschrikkelijk omdat ik een jongen was en jongens dus dat soort dingen doen. Ik wist zeker dat meisjes dat nooit zouden doen. Tegelijk was het ook onbeschrijfelijk lekker maar ze vertelde erbij dat het heel erg verkeerd is als jongens dat zelf doen. Dat is iets wat ze later aan hun vrouw moeten vragen, of eerder aan hun vriendin, mits de verkering serieus is. Zij had het nu één keer gedaan om het mij duidelijk te maken, maar ze zou het niet weer doen want dat was niet goed. En ze heeft het ook nooit weer gedaan, wat ik heel erg jammer vond want ze had iets wakker gemaakt en dat was er nu wel.... Natuurlijk beloofde ik dat ik niet aan mijn piemel zou zitten maar dat was wel heel moeilijk. Een paar keer heb ik haar vertrouwen wel beschaamd...."

Hij zweeg weer even. Nam rustig de tijd om wat van zijn water te drinken.

Tja, ik heb alle woorden al gehad. Geschokt, verbijsterd, flabbergasted. Ik ben door mijn woorden heen. Maar ik had met open mond zitten luisteren.

Wat moet je nou van zo'n opvoeding zeggen? Onconventioneel, dat zeker. Niet gemakkelijk voor het kind? Dat gold eigenlijk alleen die blootheid, voor de rest overheerste de liefde en geborgenheid. En dan nog. Er is voor een jongetje niets erger dat dan iemand (iemand, laat staan een meisje, laat staan een bekend meisje, laat staan een meisje dat hij mooi vindt) zijn piemeltje ziet. Dat wist zijn moeder vast ook wel. Toch beschouwde ze het als wezenlijk voor haar opvoeding dat hij moest leren niet zo preuts te zijn. Het is de vraag of dat op die manier moet, maar dat is een andere discussie. In elk geval deed ze het waarschijnlijk met de beste bedoelingen en met het oog op de toekomst. Niet voor eigen genoegen of zo. Dat zeker niet en dat is een wezenlijk aspect.

Bovendien leek Wim er niet onder te lijden. Ja, toen vond hij het vreselijk, maar nu keek hij er volgens mij zeer ontspannen op terug. En het was een perfecte voorbereiding op zijn huidige leven. Beslist.

Maar er was nog een ander aspect aan het verhaal. De kriebels in mijn buik waren alleen nog maar sterker geworden. Ik schrok daar behoorlijk van maar moest al snel concluderen dat het niet ging om dat jongetje. Gelukkig maar, want dan zou ik mijn collega's toestemming geven zich net zo lang op mijn geest uit te leven als nodig is om dat soort gedachten weer kwijt te raken. Nee, na diep nadenken en analyseren kwam ik tot de conclusie dat het ging om de gevoelens van een volwassene bij zo'n situatie.

Laat me dat uitleggen. Je kunt door je vriendin in beschamende situaties gebracht worden en dat als uiterst opwindend ervaren. Ik heb er niet echt ervaring mee maar er wel kennis van. Maar als je het in getallen uitdrukt dan leidt die schaamte en die opwinding misschien tot een acht op de schaal van tien. Voor mijn part een negen. Helemaal niet slecht. Zeer opwindend. Maar de gedachte van zo'n jongetje dat zijn vriendinnetje naar zich moet laten kijken scoort misschien wel tachtig of achthonderd! Niet op dat moment, absoluut niet op dat moment, maar later, als volwassene, in zijn hoofd. Dat je daar als dat jongetje moet staan, met de kennis van nu en het schaamtegevoel van toen. Dat je je dat moet laten welgevallen. Vernedering is dan nog een onbeduidend woord. Het is veel erger. En dus opwindender.

Dus voor zover ik zijn situatie met Lisa al opwindend vond was dit overdonderend opwindend. En dat voelde zelfs met mijn redelijk ontwikkelde normbesef en ondanks het feit dat mijn eerste reactie er één van verontwaardiging was geweest niet als fout. Want ik keek niet naar dat jongetje en vond dat opwindend. Nee, ik keek naar mezelf als dat jongetje en de schaamte die je dan als dat jongetje zou voelen verandert in opwinding als je je dat inbeeldt als volwassene. Ingewikkeld, moeilijk te bevatten, maar legitiem.

Ik had nog nooit geleefd besefte ik. Er zouden een paar dingen enorm moeten veranderen. Gáán veranderen.

Wim had rustig zitten wachten tot hij zag dat ik mijn gedachten weer wat op een rij had. Ik zette nog een vinkje bij een andere eigenschap die ik al bij hem had vermoed: empatisch vermogen. Zeer veel zelfs.

Hij glimlachte even naar me en ging verder.

"Zo ging het zo lang ik thuis woonde. Ik raakte er ook wel wat aan gewend hoor op den duur.

Op mijn achttiende verjaardag kreeg ik mijn allergrootste cadeau ooit. Toen ik thuis kwam zat mijn moeder in de kamer met een meisje te praten. Zo te zien al een hele poos want de pot thee was leeg en het pak koekjes ook. Ze keken beiden op en moeder wachtte geduldig tot het meisje me uitgebreid had bekeken. Mijn gezicht, mijn lijf, alles. Tenslotte keek ze me lange tijd indringend aan tot ik uiteindelijk mijn ogen neersloeg.

"Erik, dit is Lisa. Ze wordt over vier weken zestien, woont op vijf minuten fietsen, en ik heb besloten dat zij jouw vriendin wordt. Je wordt te groot voor mij, dat is niet meer goed. Lisa zal je vanaf nu gaan leiden. Ze zal op je passen en je alles leren waarvan ze denkt dat dat goed voor je is. Gehoorzaam haar in alles want wat Lisa doet is goed. Kom met je vragen en je gedachten en je twijfels niet meer bij mij maar meld het haar. Wat ik nog moet weten hoor ik wel van haar. Vanaf nu zul je haar elke dag zien, ze zal hier ook vaak slapen. Wees een lieve jongen voor haar want dat zij op je wil passen is een grote eer. Dit is mijn cadeau voor je achttiende verjaardag. Je hebt het verdiend want je bent altijd een lieve en gehoorzame jongen geweest. Lisa zal al haar tijd en aandacht aan je besteden want over twee jaar, als zij achttien wordt, zal ze jou tot man nemen."

Al die tijd boorden de donkerbruine ogen van Lisa zich in de mijne. Ze knipperde niet één keer en registreerde al mijn gezichtsuitdrukkingen, al mijn verwarring, al mijn vragen.

Toen mijn moeder klaar was stond Lisa op en liep naar me toe. Ik had nog nooit zo'n prachtig meisje gezien. De gratie waarmee ze liep, de kracht die uit heel haar houding sprak, de doelbewustheid van haar tred. Onwillekeurig kromp ik wat in elkaar onder haar nadering.

Toen ze vlak voor me stond tilde ze met één vinger mijn kin op, wachtte tot ik haar probeerde aan te kijken en zei: "En wat zeg je daarop, Erik?"

Haar stem was welluidend, krachtig, licht ironisch, empatisch en sensueel tegelijk. Al kende ik de meeste woorden daarvan toen nog niet, maar ik kan nog altijd glashelder die ene eerste zin horen. Die korte zin die het begin betekende van de rest van mijn leven. Die zin, waarin besloten was dat ze me tot zich nam. Die zin waarin ik al kon horen dat ik haar zou moeten gehoorzamen, voor mijn eigen bestwil. Maar ook die zin waarin ik hoorde dat ik geborgen was en dat het goed zou komen.

Ze drukte met de vingers van haar rechterhand lichtjes op mijn schouder en als vanzelf ging ik door de knieën. Ze legde de hand op mijn achterhoofd en hield die daar lang, totdat ze uiteindelijk weer ging zitten en met de gratie van een nimf haar benen over elkaar sloeg.

Al die eerste avond controleerde Lisa mijn kleding toen ik naar bed ging, lette op hoe ik douchte en waste alle plekjes waarvan mijn moeder altijd zegt dat jongens die niet goed wassen. Toen ik uiteindelijk naakt voor haar op mijn bed lag - het was zomer dus had ik geen laken om onder te liggen - raakte ze heel even het slurfje voorhuid aan mijn piemel aan en fluisterde toen zachtjes in mijn oor: "Je bent inderdaad een lieve jongen. Wij gaan een fijne tijd hebben samen."

Ik durfde haar niet eens na te kijken toen ze mijn kamer uitliep want misschien had ik anders wel naar haar billen gekeken en ik wilde toch niet dat ze dat zou zien en me nu al geen lieve jongen meer zou vinden.

Maar mijn eerste straf kwam toch al snel. Drie dagen later om precies te zijn. Ik kwam de kamer in en ze stond gelijk op.

"Ik heb een klacht over jou gekregen. Van een meisje in je klas. Die zegt dat je naar haar borsten hebt zitten staren. Zelfs toen ze tegen je praatte. Wat denk je wel, Erik, dat vrouwen er zijn om te bekijken? En wat dacht je wel niet toen je naar die borsten keek? Ga me niet vertellen dat je ze wel eens zou willen aanraken!"

Ik wist meteen welk meisje dat was. Hennie. En eigenlijk had ik in eerste instantie alleen maar naar de tekst op haar shirt gekeken. Maar toen drong ineens door wat daar onder zat, al wist ik eigenlijk niet eens precies hoe dat eruit zag. Ik had het niet expres gedaan, het gebeurde gewoon.

Ik kon geen woord uitbrengen.

"Kleed je maar uit." zei ze streng. Ze klonk ook een beetje teleurgesteld vond ik. Ik schaamde me voor wat ik had gedaan.

Ik deed wat ze zei. Ik hoorde mijn moeder in de keuken rommelen en een paar keer keek ik hoopvol die kant op maar ze liet zich niet zien.

Toen ik naakt was zei ze: "Buk je, met je handen plat op tafel. Omdat het de eerste keer is zal ik je alleen met mijn hand slaan. Wees daar maar blij om."

Nou, als ik om de pijn die ik daarna de lijden kreeg blij moest zijn wilde ik liever niet weten hoe het anders gevoeld zou hebben. Ze gaf me er ik weet niet hoeveel, op beide billen, en ze sloeg hard, heel hard.

En toen ze zag dat m'n piemel daarvan hard geworden was sloeg ze me daar ook op. "Je bent een stoute jongen." zei ze.

De rest van de dag mocht ik geen kleren meer aan want ze wilde zien hoe het met mijn billen ging."

Weer zweeg hij even en daardoor merkte ik dat ik met een pijnlijk kloppende erectie zat. Allerlei emoties vlogen door me heen maar voor mij was de opmerkelijkste gewaarwording dat ik jaloers was. Stinkend jaloers zelfs. En ik begreep er niks van. Ik had hier nog nooit van gehoord, ik had er zelfs nog nooit over gefantaseerd, maar ik merkte, ja vóelde hoe heerlijk ik het zou vinden om bij zo'n vrouw te horen. Ik had er kippenvel van. En op die leeftijd twee jaar jonger en dan zo door haar in bezit genomen worden.... Niet te bevatten.

Maar hij ging alweer verder.

"In de twee jaren die volgden voedde ze me op conform haar opvattingen. Die verschilden niet veel van die van mijn moeder, maar zij voegde er in elk geval één belangrijk aspect aan toe. Sex. Onbekend voor mij maar ondanks haar leeftijd maar al te bekend voor haar.

In eerste instantie speelde ze alleen met mijn lijf. Ze kon uren aan me friemelen en de ene keer mocht ik er niet hard van worden en de andere keer moest ik het juist wel. Het kwam niet vaak voor dat ze me liet komen en het duurde even voor ik in de gaten had dat ze dat expres deed. Dat was iets dat ik heel erg moest verdienen zei ze toen ik haar er naar vroeg.

Erger was dat ze graag mijn kont binnendrong. Met haar vingers maar ook wel met andere, grotere dingen. Ze beleefde veel genoegen aan mijn gekreun bij het binnendringen, maar nog veel meer aan mijn gekerm als ze mij sodomiseerde. Haar grijns kon dan iets sardonisch hebben, waar ze meestal alleen glimlachte als ze met me bezig was.

Ik denk dat ik al wel een jaar van haar was toen ze voor het eerst iets uittrok en mij opdroeg haar genot te verschaffen. Ik moest maar eens wat terugdoen zei ze, dat werd tijd. Wel, die keer en nog heel lang daarna gebruikte ze me geblinddoekt en voelde en rook en proefde ik haar alleen. Ik moest het voorrecht verdienen haar te zien, al zou het nog heel lang duren voordat ik haar helemaal zag. Maar ik zal nooit het moment vergeten dat ik haar voor het eerst gedeeltelijk ontkleed zag. Haar blanke gave huid. De spieren daaronder. De levenskracht die ervan af straalde. Die dag zag ik ook haar borsten en mijn mond viel open over zoveel schoonheid. Ik kon het gewoon niet begrijpen. Wat viel ik daarbij in het niet. Wat zag ze eigenlijk in mij?

Tenslotte kwam de Dag. Haar achttiende verjaardag.

De ceremonie waarin ze mij tot haar eigendom nam was bijzonder en vol emoties. Ze had alles tot in de puntjes geregeld, ik hoefde er alleen maar te zijn.

Toen het moment daar was moest ik me melden in een hotel. Ik noemde mijn naam en het meisje achter de balie keek me even belangstellend aan en glimlachte. "Ja, uw komst was aangekondigd. Komt u maar mee." En ze ging me voor door heel wat gangen tot we uiteindelijk bij een kamertje kwamen waarin ik Fleur en Annelieke, twee vriendinnen van Lisa, zag zitten. Die stonden gelijk op en droegen mij op mij uit te kleden. Natuurlijk vond ik dat genant zo bij die drie prachtig geklede vrouwen (de receptioniste bleef belangstellend kijken) maar wat had ik voor keus?

Fleur knoopte mij een vlinderdas om mijn penis, zo achter mijn ballen langs. Ze trok nog een paar keer aan mijn penis maar vond die uiteindelijk hard genoeg en ze deed daarna ook nog een cockriem achter de vlinderdas langs, zodat die erectie voorlopig niet zou verdwijnen.

Daarna kreeg ik van alle drie een tikje op mijn billen en toen deed Annelieke de deur open.

Wat ik zag was een ruimte vol vrouwen. Jong en oud. Bekend en mij volslagen onbekend. En allemaal keken ze naar mij.

Voor in de ruimte zat Lisa bij een tafel. In een prachtige witte jurk. Ze zag er zo adembenemend uit, werkelijk niet te geloven zo mooi.

Toen ik naar voren liep zaten vrijwel alle vrouwen en meisjes die er bij konden aan me. Velen grepen ook mijn zwabberende penis. Ik vond het niet eens erg, zo gefascineerd was ik door de verschijning van Lisa. Maar het hield wel een beetje op.

Toen ik bij haar was knielde ik en kuste haar voeten, zoals dat hoort.

"Kniel maar naast me." zei ze. En dat deed ik, naast haar stoel. Dolgelukkig was ik.

En mijn moeder, mijn moeder had ik nog nooit zo trots gezien.

En daar, voor het oog van al die vrouwen en meisjes zwoer ik haar eeuwige gehoorzaamheid. Ik beloofde kostwinner te zijn en heel mijn salaris aan haar af te zullen dragen. Ook tekende ik papieren waarmee ik mijn bezittingen aan haar overdroeg, zowel die van nu als die ik wellicht nog zou krijgen. Ik beloofde al het huishoudelijke werk te zullen doen evenals natuurlijk alle klussen in en om het huis. Maar het belangrijkste was dat ik beloofde Lisa in alles zou dienen, gevraagd zowel als ongevraagd. Haar welzijn zou mijn allerbelangrijkste zorg, ja zelfs mijn allerbelangrijkste doel in het leven zijn. En tenslotte droeg ik mijn lichaam aan haar over en smeekte haar het te gebruiken zoals haar dat juist zou lijken of plezieren.

Na dat laatste barstte het applaus los en was ik van Haar. Helemaal van Haar.

Ze ging voor me staan en drukte mijn gezicht tegen zich aan, zoals ze dat wel vaker deed. Zo mocht ik dan haar geur ruiken, een grote beloning. Ik huilde als een klein kind."

En dat deed hij nu ook, nu hij eraan terug dacht.

Ik ging achter hem staan en legde mijn hand op zijn schouder. Hij leek het niet te merken maar werd er wel kalmer van. Ik wachtte tot het kon en haalde toen wat zakdoekjes en een vers glaasje water.

Hij heeft er die avond niet verder over gesproken. Ik had een onrustige nacht en nog vele onrustige nachten daarna. Er was iets in mij wakker geworden dat niet meer te temmen was, maar eigenlijk wist ik ook niet of ik dat wel wilde.

Het gesprek vlotte die avond niet meer echt maar dat lag vooral aan mij. Aan mijn afwezigheid om precies te zijn. Maar Wim hield de conversatie keurig gaande, al was ik blij toen hij op zijn vaste tijd aankondigde dat hij weg moest.

Hoewel: niet alleen blij. Ik stelde mij voor waar hij heen ging. Fantaseerde over wat hem te wachten stond wellicht. Ik heb die avond flink gemasturbeerd. Eigenlijk doe ik dat wel vaker, ook sinds ik een vriendin heb. Martha verwent me wat dat betreft, eigenlijk niet alleen wat dat betreft trouwens, en toch doe ik het. Maar die avond ging het met me op de loop. Totaal.

Op de volgende eerste dinsdag van de maand stond niet Wim maar Lisa voor de deur. Ik wist niet wat ik zag en moest het ook even verwerken want ze zag er adembenemend uit. Stijlvol, strak, vrouwelijk, fantasieopwekkend. De superlatieven buitelden over elkaar heen. Ik stond haar vast al een hele tijd op te nemen toen ik merkte hoe ze MIJ opnam. Ogen die me taxeerden, nee, doorgrondden.

Maar ze wachtte geen verdere uitnodiging af en liep naar binnen. De kamerdeur stond nog open en ze zat al in de beste stoel voor ik zelfs maar adem had gehaald om te zeggen dat ze wel mocht gaan zitten.

Maar eigenlijk nog voordat ze zat had ik al genoeg om over na te denken. Haar kleding zat bij nader inzien zo strak, was zo dun en zo weinig verhullend dat het wel een zeer bewuste keus moest zijn geweest. Een vrouw heeft niet zo maar zoiets aan. O ja, ze zeggen wel dat ze zich er mooi mee willen voelen maar elke vrouw en zeker Lisa kent het effect van dergelijke kleding op een man. Die ziet geen vrouw die zich mooi wil voelen. Die ziet een begeerlijk lijf waarbij hij zich van alles voorstelt. En om het helemaal af te maken: ook dát weet die vrouw maar al te goed.

Dus was er maar één conclusie mogelijk: ze probeerde me te verleiden of wilde toch tenminste wel eens zien hoe ik daar op zou reageren. Waarom? Ik kon er slechts naar raden. Misschien zou het nog duidelijk worden. Soms moet een mens geduld oefenen.

Toen ze eenmaal zat en ik er gericht op begon te letten zag ik alle klassieke signalen. De lippen iets van elkaar, vochtig vanwege het geregelde likken. Veel knipperen met de ogen, waarin ze volgens mij zelfs Belladonna had gedruppeld want haar pupillen leken wel theeschotels. De knieën niet over maar naast elkaar, maar wel netjes bijeen natuurlijk. Soms heeft zo'n studie menswetenschappen nog wel praktisch nut hoor.

Aan haar conversatie was het allemaal niet te merken. Ze stak direct van wal: "Ik heb je juist beoordeeld. Je omgang met Wim stemt me tevreden. Je bent een luisterend oor, oordeelt niet en biedt hem een mooie uitlaatklep."

Terugkijkend is dit symptomatisch voor Lisa natuurlijk. Belangrijk is niet dat ik het goed deed. Belangrijk is dat zij me goed heeft ingeschat. Mijn prestatie is normaal, die van haar is bepalend. En het idiote is dat ze het zo weet te brengen dat je er niet eens pissig van wordt. Ze is niet die Hyacinth van de tv, het is gewoon een kwestie van natuurlijk gedrag. Zo is ze nu eenmaal en je pikt dat. Niet in de laatste plaats omdat ze het zo verkoopt dat je je niet eens afvraagt of er ook andere zienswijzen mogelijk zijn. Imponerend is ze, dat zeker, maar niet intimiderend. Althans niet voor mij. Althans toen nog net niet. Dacht ik toch.

Maar op dat moment benam ze me al wel steeds meer de adem. Toch slaagde ik er volgens mij nog in de kalme evenwichtige man te spelen.

"Ik ben blij dat je dat vindt, Lisa. Mag ik eigenlijk Lisa zeggen? Mooi. Welkom in mijn huis trouwens. Het huis waarin ik met jouw man heel wat aangename avondjes heb doorgebracht."

"Hij is niet mijn man en dat weet je. Hij is mijn eigendom."

"Ben je daar trots op?"

Ze keek me een hele poos aan. "Ik neem aan dat je met die standaard therapeutenvraag niet bedoelt dat ik er trots op ben zo'n eigendom te hebben. Dan zou je me wel erg teleurstellen. Maar ja, op hem zelf ben ik wel trots. Hij is een hele lieve man, doet alles wat hij maar kan om het mij naar de zin te maken. En het maakt hem gelukkig ook nog, dus wat wil je nog meer? Vertel me eens hoe geschokt je was van dit alles."

Shit. "Nou, om eerlijk te zijn erg geschokt. Ik had er nooit in deze vorm van gehoord en was verbijsterd dat hij zich zo liet behandelen."

"En hoe geil ben je nu?"

Welja. Ze draaide er niet bepaald omheen. "Geil? Wat brengt je......"

"Lul niet, Erik, en geef me antwoord. Het komt uit al je poriën. Je hebt zitten kwijlen bij delen van het verhaal. Ik weet zelfs zeker dat je hebt hebt zitten afrukken. Je bent jaloers op Wim."

"Wat denk je eigenlijk wel....."

"Toe Erik, verpest mijn tijd niet en beledig mijn intelligentie nog minder. Hou daar mee op! Geef me antwoord!"

".........."

"Ook niet gaan pruilen nu. Voor de draad er mee!"

En ik deed het nog ook. "Ik eeeh, ik, het windt me mateloos op, Lisa."

Ze keek me heel erg lang en heel indringend aan. "Dat is genoeg voor nu, daar komen we nog op terug."

"Nou, maar ik zou....."

Weer liet ze me niet eens uitspreken. "Nee. De geilheid van jullie mannetjes kunnen we niet aan jullie overlaten. Dan komt het niet goed. Dat kunnen jullie niet helpen, het is een ontwerp-fout, maar het betekent wel dat de vrouw de leiding op zich moet nemen. Dat is de natuurlijke gang van zaken. Maar het heeft ook voordelen. Beheers de geilheid van een man en hij is als was in je handen."

Dit uiterst begeerlijke wezen zat hier in mijn kamer, zat daar voor het eerst en ik liet haar dat soort dingen gewoon zeggen... Alles om maar bij haar te mogen zijn.

"Dat lijkt me toch wel erg moeilijk. Hoe doe je dat dan?"

"Dat is helemaal niet moeilijk Erik. Uiterst simpel zelfs. Er zijn voorzieningen voor te koop. Hij heeft het laatste model, de CB6000."

"Wat voor voorziening? Hoe.....?"

"CB staat voor Chastity Belt, een kuisheidsgordel. Alleen is het geen gordel maar een plastic voorziening die over de penis kan worden geschoven en via een ring achter het scrotum kan worden vastgemaakt. De drager kan met geen mogelijkheid bij zijn penis. Sterker: hij heeft ook geen ruimte om een erectie te krijgen. Handig, heel handig. Een wezenlijk onderdeel van onze wijze van samenleven. Masturberen, zelfs friemelen is er niet meer bij. Voor zijn genot moet hij bij mij zijn want ik heb de sleutel, en ik bepaal dus ook of hij ergens aan mag komen. Dat mag natuurlijk niet vaak en klaarkomen al helemaal niet. Welnu, je hoeft geen professor te zijn om te begrijpen dat hij er zeer bij gebaat is mij in een goed humeur te krijgen en te houden. Wie weet krijg ik dan wel eens slappe knieën en sta hem iets toe. Wie weet....."

Ondertussen keek ze me spijkerhard en zonder te knipperen in de ogen.

"Je bedoelt dat hij......?"

Het werd irritant dat ze ook nu alweer wist waar ik heen wilde. "Ja Erik, ook toen hij hier was. Altijd. Plassertje ingepakt. Voor mij."

En dat ze me steeds zo bij de naam noemde gaf me ook al zo het gevoel van het domme schooljongetje dat voor de klas bij de strenge juffrouw staat.

Lisa ging wat achterover zitten maar bleef me bestuderen. Tijd om wat tijd te rekken.

"Ik ben een slecht gastheer. Kan ik je iets te drinken aanbieden?"

"Erik, dit is de laatste keer dat ik het zeg. Hou op met die flauwekul. Je hebt vragen, dat weet ik. Stel ze, je krijgt nu van mij de gelegenheid."

"Ik, nou ik, ......"

"Zal ik de allesomvattende vraag dan maar voor je formuleren, Erik?"

"Eeeuuuuhhhh....." Ik leek verdorie wel een kleuter maar ze was me in alles de baas.

"Tsk, tsk, het is toch wat. Welnu, de vraag. Wim heeft hier van alles verteld. Zijn kant van het verhaal. Natuurlijk ben je stiknieuwsgierig naar alle geile detailtjes, maar die gaan we je niet vertellen. Dat snap je natuurlijk zelf ook wel. Te privé. Maar wat je nog niet weet en wel wilt weten is mijn kant van het verhaal. Nietwaar?"

Ik moest toegeven dat ze dat beter had bedacht dan ik zelf had gekund.

Ze wachtte niet eens mijn antwoord af.

"Al zo lang ik mij kan herinneren speel ik graag met jongens. Hun lijven vind ik leuk maar ik vind het ook zo leuk ze te bespelen. Ik heb dat altijd al gekund. Wat ik wil deden ze, ook als ze veel ouder waren dan ik. Ik voel me daar prettig bij, maar die mannetjes meestal ook. Zelfs degenen die het hardst schreeuwen en het stevigst tegenstribbelen. Voor een beetje aandacht van mij doen ze het meestal al wel, maar desnoods streel ik hun lijf of hun ego. Of allebei als dat beslist moet.

Ik was net dertien toen een vrouw mij aansprak. Ik stond op de bus te wachten. Ze vertelde me dat ik haar opgevallen was, al een paar jaar terug. Ik had potentie zei ze voor iets dat ze graag gedaan zou willen hebben. Of ik met haar wilde praten.

Dat wilde ik wel.

Het was Wim's moeder. Haar verhaal kwam er op neer dat ze me deelgenoot maakte van haar filosofie omtrent mannen. Ik kon het allemaal eigenlijk alleen maar beamen. Het waren feitelijk mijn eigen gedachten, alleen had ik ze nog niet zo uitgebreid en minutieus onder woorden gebracht.

Ze wilde weten of ik met mijn gaven ook iets deed of wilde doen. Ook daar had ik nog nooit over nagedacht. Wel, zei ze, doe dat dan eens. Vraag je eens af hoe je straks als je volwassen bent met mannen om wilt gaan. Wilt zijn. Wil je een relatie en zo ja, hoe dan?

Toen ik haar een week of wat later weer zag kon ik haar vertellen dat een gewone relatie niets voor mij zou zijn. Ik wilde wel een man, maar dan één die me zou dienen.

Ze glom helemaal van die woorden en bood me aan me een paar dingen te leren die me zeker van pas zouden komen.

Nou, en dat deed ze. Ze leerde me zogezegd de kneepjes van het vak. Wat mannen willen en niet mogen en wat mannen moeten leren om een dienaar te zijn en hoe je ze dat moet leren. Er ging een wereld voor me open en ik smulde er van. Ik kan je wel zeggen dat ik behoorlijk nat werd van de gedachte onbekommerd met een jongenslijf te kunnen spelen. Heerlijk.

Pas toen ik de systematiek aardig door begon te krijgen vertelde ze me van haar zoon. Hoe ze die had opgevoed. Hoe ze zijn toekomst zag. Hoe hij tot zijn recht zou komen maar ook gelukkig zou zijn bij een vrouw die hem zou weten te waarderen en hem te bespelen. En dat ze had gedacht dat ik die vrouw zou zijn.

Even wilde ik zeggen dat ik dat helemaal niet zou kunnen, maar dat zei ik niet. Ik zei dat het me een eer zou zijn en daarmee stelde ik haar niet teleur geloof ik.

Ze heeft me gewezen waar ik Wim zou kunnen vinden zo af en toe, zodat ik hem zou kunnen observeren. Wim was een schatje, dat zag ik direct. Maar ook fysiek trok hij mij wel aan, al was ik natuurlijk wel benieuwd hoe sommige dingen eruit zouden zien waar op dat moment kleren overheen zaten. Die avond heb ik voor het eerst van mijn leven gevingerd, zo opgewonden was ik van de gedachte dat ik dit speeltje zou krijgen."

Ze slaagde erin dit soort ontboezemingen eruit te krijgen zonder ook maar iets van haar verhevenheid te verliezen. Je dacht hooguit dat het een eer was dat ze het je vertelde, maar het kwam niet in je op dat zij ook een mens was met menselijke gedachten en behoeften.

"Zo kwam ik aan Wim. Natuurlijk was ik tegen die tijd al zoveel ouder en wijzer dat ik hem niet gelijk besprong. Daar was de arme jongen ook nog niet aan toe. Ik bouwde het dus rustig op. Maar de eerste keer dat hij mij tot orgasme likte zal ik nooit vergeten. Ik stuurde zijn hoofd en zijn tong en hij werkte hard en alleen voor mijn genot. Ik voelde voor het eerst wat het is om een slaaf te hebben en het was hemels. Het is ook iets dat ik nooit meer zal afstaan.

Dus ja, hij dient mij. Hij doet al het werk voor mij, hij zorgt voor het inkomen en hij dient mij. Met heel zijn hart en heel zijn lichaam. En ik merk dat ik er steeds meer genoegen in krijg hem verschrikkelijk te vernederen en te pijnigen. En hem zowat alle genoegen te ontzeggen. Niet alles, want hij moet hoop houden, maar wel heel veel. En hoe verder ik met hem ga hoe dichter hij bij me komt. Hoe liever ik hem heb, maar ook hoe gelukkiger hij is.

Wat ik vooral heel bijzonder van hem vind eigenlijk is dat hij mij keer op keer genot moet verschaffen en dat hij dat gewoon blijft doen, ook al mag hij zelf zo zelden. Hij vraagt er haast niet eens om, hij laat dat aan mij. Dat is toch ongelofelijk? Voor een man? Zoveel toewijding. Zoveel liefde. En steeds spreid ik maar mijn benen en steeds gerieft hij mij. En hij kan het hoor, o hij kan het.

Waar ik hem echt mee kan plagen is hem uitlenen aan mijn vriendinnen. Dan bellen ze dat ze zo achter zijn met het huishouden, of de tuin, of de boodschappen of whatever. En daar is hij dan ook wel even mee bezig, maar het is niet de werkelijke reden dat ze bellen. Nee, ze willen met hem spelen. Ze willen door hem verwend worden. Ze willen zijn tong. En als zijn penis niet opgesloten was wilden ze die ook. Het maakt ze stuk voor stuk zo geil om alles met hem te kunnen doen wat ze willen, ongelofelijk gewoon. Het lijken wel sletten dan. Maar ik doe of het mij allemaal niet kan schelen. Ze gaan hun gang maar met hem, het is altijd wel ergens goed voor hem. Al doen ze soms ook intens gemene dingen hoor. Het zijn loeders soms.

Laatst had er één brandnetels bij zijn CB6000 ingeprutst. Nou vraag ik je. Afgrijselijke jeuk op je allergevoeligste plekje en je kunt er niet bij. Vind je het niet intens slecht? Natuurlijk heb ik zijn CB niet verwijderd want krabben is dan helemaal niet goed vind ik, maar stel je de afgrijselijke martelgang eens voor. Ik had bijna medelijden met hem.

Op dat soort momenten realiseer ik me natuurlijk dat het hebben van Wim ook een geweldige verantwoordelijkheid voor me is. Ik bedoel: hij is totaal afhankelijk. Ergo: ik moet overal op letten.

Zo, is je nieuwsgierigheid nu een beetje bedwongen?"

Integendeel, die was met elk brokje informatie alleen maar toegenomen. En natuurlijk was tijdens haar verhaal ook die oude vraag bovengekomen die ik natuurlijk had moeten stellen: waarom vertellen jullie dit eigenlijk? Waarom aan mij? Wat maakt mij de uitverkorene hiervoor? Waar dient dit bezoek voor? Wat ben je eigenlijk komen doen?

Maar met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid wist ik dat ze die vragen niet zou beantwoorden. Ze zou raadselachtig glimlachen, ze zou haar benen nog eens over elkaar slaan en met dat gebaar mijn hartstocht wekken, maar ze zou er het zwijgen toe doen.

En dus vroeg ik het maar niet.

En het leek wel of die hele gedachtengang als een lichtkrant op mijn voorhoofd te lezen was geweest want toen ik dat besluit nam stond ze op en zei: "Het is mooi geweest voor vandaag. Maar ik ben tevreden. Ik nodig je uit om op zondag de 23e 's avonds om 8 uur bij ons te komen om van Wim's kookkunsten te genieten. Geen speciale kleding vereist."

De laatste woorden sprak ze uit terwijl ze door de deuropening stapte en mijn huis verliet. Ze keek niet meer om, ze wachtte zelfs niet af of ik de uitnodiging aannam. Waarschijnlijk was het voor haar ondenkbaar dat ik maar zou kunnen overwegen te weigeren. Om tal van redenen.

En alleen al vanwege het vooruitzicht weer een hele avond naar haar te mogen kijken, zou ik gaan ook, al zou ik hemel en aarde moeten bewegen.

En die hint over de kleding had ik in mijn oren geknoopt. Ik kon maar beter zorgen dat ik strak in het pak zou zitten. Dat zou ik dan wel moeten huren.....

Dagen tevoren was ik al nerveus. Wat heet nerveus: ik stond stijf van de stress. Ik ben dagen bezig geweest met de keuze van mijn kleding. Ik ben twee maal naar de kapper geweest omdat de eerste het toch wat te overdreven had gedaan bij nader inzien. Eigenlijk vond ik het na de tweede weer wat saai achteraf, maar toen viel er al niet veel meer te knippen dus dat moest ik zo laten. Ik heb mijn nagels laten manicuren wat me op verbaasde blikken was komen te staan want volgens mij had die dame nog niet eerder een man als klant gehad. Ik heb veertien verschillende geurtjes geprobeerd en stonk toen zo verschrikkelijk dat ik me vier maal moest douchen voordat het volgens mij niet meer zo goed te ruiken was. Ik heb belachelijk duur ondergoed gekocht. Jemig, voor het bedrag dat die ene onderbroek me kostte kon ik bij de Hema de rest van mijn leven terecht en dan hield ik nog geld over voor zo'n overheerlijke rookworst. En het ergerde me nog eens extra omdat niemand die onderbroek nog zou zien ook.

De ochtend van de grote avond heb ik bloemen gekocht. Een enorme bos rode rozen. Maar ik was de straat nog niet uit of ik dacht dat rode rozen iets zijn voor je geliefde. Dat kon helemaal niet, wat zou ze wel niet denken? Dus gaf ik ze daarna aan de eerste de beste vrouw die ik tegenkwam. Het was zo'n grijs schichtig muisje. Nooit aan de man geraakt en de hoop al lang opgegeven. Ze heeft me sprakeloos nagekeken tot aan de hoek en vraagt zich waarschijnlijk nu nóg af waar de verborgen camera stond.

's Middags vond ik toch weer dat er bloemen moesten komen. De prachtige bos met geel als hoofdkleur stond al snel in mijn bijkeuken. Opnieuw wegdoen kon ik niet voor elkaar krijgen want dat vond ik toch wel zonde maar ik kon er ook niet goed tegen ze te zien. Gele bloemen aan een vrouw geven, volgens mij kan het niet.

En nog wist ik dus gewoon niet wat te doen, wat te kopen. Niets was geschikt. Maar niets kopen was ook niet geschikt. Uiteindelijk werd het een waanzinnig dure bon voor een weekend beauty-farm, al hoopte ik maar dat ze dat niet als belediging zou opvatten, alsof ze nog niet fraai genoeg zou zijn. Ook vermoedde ik dat er ook al heel veel tijd van Wim ging zitten in het verzorgen en verwennen van haar lichaam.

Had ik nog drie jaar gehad om te twijfelen over wat ik zou meenemen dan had ik ze alle drie in verwarring doorgebracht.

De kerktoren sloeg voor de achtste keer toen ik aanbelde. Nog in die achtste slag ging ook de deur open. Het leek wel of ze voorzien had dat ik zo stipt zou zijn. Ik voelde me langzamerhand onder haar aandacht naakter dan ik zonder kleren zou zijn geweest.

Wim was wel echt naakt trouwens, en hij was het die in de deuropening stond. Rustig en niet schichtig stelde hij zich bloot aan mijn blikken en die van elke andere toevallige voorbijganger. Hij moest dit al heel wat keren gedaan hebben. Ik zou toch niet dúrven....

"Had je niet verwacht, Erik, dat dit eens zou gebeuren? Dat dit nú zou gebeuren?"

De vraag stellen was hem beantwoorden. Nee dus, idioot genoeg niet. Idioot ja, want het was zo langzamerhand natuurlijk wel heel logisch geworden.

Maar ik werd afgeleid door dat malle ding dat hij om zijn penis had. Zijn kuisheidsvoorzieningsdinges. Het zag er inderdaad niet naar uit dat je met zo'n ding om met jezelf zou kunnen spelen. Ik moest er toch niet aan denken want dat doe ik veel en graag. Als Martha niet in de buurt is maar ook als ze dat wel is. Ik bedoel: alles wat je zelf kunt doen daar moet je een ander niet mee lastig vallen. Vrijen is wat anders maar als het alleen maar gaat om even moeten klaarkomen dan kan mijn rechterhand dat goed genoeg. Dat is zo logisch als maar kan, dat snapt iedereen. Ook Martha. Natuurlijk.

"Kijk gerust wat beter Erik, geneer je niet."

En dat deed ik. Ik knielde voor hem en natuurlijk kwam net op dat moment Lisa de gang binnen.

"Mooi he? Dat zou voor jou ook wel goed zijn, Erik, want ik weet zeker dat je een hele stoute jongen bent. Nee, zeg maar niets, Erik, zeg maar niets. Je bent een jongetje......"

Ik hoefde ook niks te zeggen want ik had een hoofd als een boei, en stond er bedremmeld bij als een betrapt schooljongetje. Hoe kon het nou toch dat ze dat zo makkelijk deed? Iedere keer weer opnieuw?

Natuurlijk was ik zwaar overdressed. Wim droeg niets en Lisa droeg een ruimzittend gewaad dat weliswaar alles bedekte maar tegelijkertijd mij de indruk gaf dat ook elk plekje van haar zichtbaar of zelfs bereikbaar zou kunnen worden gemaakt. En ze nam er in haar makkelijke stoel houdingen in aan die het mij aardig moeilijk maakten te besluiten waar ik mijn blikken dan wel op zou richten, behalve op dat ene. Want volgens mij had ze er niet bijzonder veel ónder aangetrokken. Maar natuurlijk deed ze of ze van mijn gehannes niets merkte.

Mijn dure waardebon had ze achteloos terzijde gelegd. Ze had niet eens gekeken wat het was. Maar zelfs zo'n kwetsing van mijn gevoelens wist ze nog te verkopen. Ze wist het allemaal te brengen of ze mijn welbevinden die avond veel belangrijker vond. Dat geschenk kon wel wachten.

Ik begon te geloven dat ze me zelfs in mijn gezicht zou kunnen slaan en dat ik dan nog zou denken dat het de gewoonste zaak van de wereld zou zijn.

We babbelden vrijblijvend over van alles en nog wat terwijl Wim in de keuken actief was en zo af en toe controleerde of onze glazen nog wel vol waren. Maar op een bepaald moment moest het zeker allemaal even sudderen en had hij wat tijd want toen kwam hij erbij zitten. Dat wil zeggen hij knielde naar Lisa op de grond, ongeveer op de plek waar een hond bij de baas zou gaan liggen.

Lisa streelde hem onder het praten afwezig met haar vingertoppen.

Opeens viel het me op dat hij witte wijn dronk.

"Wat nou Wim? Witte wijn? Hoe dat zo?"

"Speciaal voor deze gelegenheid heeft Lisa me toegestaan dit te drinken. Maar het is geen witte wijn..."

"O nee? Wat is het dan wel? Appelsap?"

"Nee Erik, het is geen appelsap." zei Lisa. "Speciaal voor Wim heb ik vandaag heel veel water gedronken tot ik heel erg nodig moest plassen. Wim heeft toen een literkan voor me opgezocht en die heb ik helemaal voor hem volgeplast. Lief he? De kan heeft deze hele middag in de koelkast gestaan en is dus correct gekoeld. Precies de juiste temperatuur. Wim mag wel heel trots zijn dat hij dit heel speciale drankje mag drinken maar dat is hij natuurlijk ook. He Wim?"

Wim nam net een flinke slok en zei: "Ja Lisa, dat ben ik."

De rillingen liepen over mijn rug. De gedachte alleen al. De hele avond.... Maar tegelijkertijd voelde ik mijn penis opzwellen. Wat een onderwerping! Wat een macht! Wat een geile gedachte!! Hoe kwam ze erop!

En toen ik haar even aankeek als om dat allemaal van haar gezicht af te lezen zag ik dat ze met een glimlach naar die bobbel in mijn broek keek. Alweer betrapt! Het leek wel of ik alleen maar dingen deed die ze verwachtte.

Het eten was het absolute einde. Geweldig klaargemaakt, heerlijke wijn erbij, prachtig en smaakvol geserveerd. Al was ik wel geschokt te merken dat Wim alleen een bakje sla kreeg. En dan nog niet eens met een dressing of zo, nee, het leken wel gewone kale blaadjes. Wat een marteling moest dat zijn. Zo hard gewerkt, zulke geuren en dan alleen sla. Op zijn knieën naast haar stoel. Arme kerel.

Al moet ik toegeven dat Lisa hem een stukje vlees voerde. Maar ze liet het bij één stukje en het was ook nog door haar voorgekauwd, flink voorgekauwd. "Anders wordt hij maar te dik." zei ze.

Het strelen met haar vingertoppen was langzamerhand overgegaan in het bewerken van zijn rug met haar nagels. Diepe vuurrode voren trok ze er in. En dan kromp hij in elkaar en kon maar nauwelijks stil blijven. Het moest wel vreselijk pijn doen. En ondertussen babbelde ze met mij op volstrekt normale conversatietoon over de straf die ze hem gister had gegeven. Surrealistisch was het gewoon. Absurd. Maar ook zo geeeiiiiiillllll. O.

"Wim was stout geweest. Erg stout. Ik betrapte hem met zijn neus in mijn slipje. Hij maakte de wasmand leeg en moest het wassen verdorie en verder niks! Ik verzekerde hem dat hij de komende tijd erg veel zou mogen ruiken en dat zal ook gebeuren. Meer dan hem lief is. Maar goed. Gister moest hij natuurlijk ook straf hebben. Flinke straf. Nu heeft hij toevallig een gruwelijke hekel aan ....."

De bel ging. Wat een timing.

"Ach Erik, Wim geniet nu zo van mijn aandacht, ik zou het hem niet willen aandoen dat te onderbreken. Zou jij zo lief willen zijn de deur even open te doen?"

Door Lisa lief gevonden worden was meer dan genoeg reden.

Ik opende de deur en mijn mond viel open. Daar stond Martha! En waar ze altijd casual gekleed gaat was ze dat nu bepaald niet. Een gruwelijk strak lijfje en overduidelijk geen bh. Een nog strakker rokje, dat trouwens meer op een ceintuur leek. Pumps met absurd hoge hakken. Haar haar strak in een staartje. En om het af te maken: make-up die haar wel bijzonder streng deed lijken. Hoe....?

Ik hakkelde wat want ik wilde weten hoe ze hier zo terecht kwam en hoe ze aan die kleren kwam en wat ze van plan was eigenlijk en weet ik wat nog meer maar ik kreeg er geen zinnige klank uit.

En vanuit de kamer zei Lisa: "Kom maar binnen hoor, Martha. Hij komt er toch niet uit."

En vanaf dat moment ging alles bijzonder snel en had ik geen enkele controle meer op het gebeuren.

"Erik, ik zou je nu lekker kunnen gaan plagen maar je bent voor een man een beste kerel en je hebt mijn hart een beetje gestolen al ga ik je niet vertellen waarmee precies. Dat hoef je niet te weten want daar word je maar eigenwijs van. Wat je wel moet weten is dat ik Martha al veel langer ken dan jij Wim kent. Martha en ik vonden het dan ook bijzonder grappig hoe je nu juist Wim tegen het lijf moest lopen. Vooral toen bleek dat verschillende lijnen in elkaars richting liepen en allerlei volstrekt los van elkaar staande dingen met elkaar in verband werden gebracht en wellicht betekenis voor elkaar zouden kunnen hebben. Ik noem de behoefte van Wim aan een verzetje, dat echter wel vertrouwd zou moeten zijn, Martha's ontevredenheid over jullie relatie - nee, stil nou even en rustig wachten op je beurt - en jouw overduidelijke behoefte aan leiding en submissie. Nee, stil zei ik, nu zeg ik het niet weer!

Soms gebeurt er zo maar ineens iets bijzonders en vallen alle puzzelstukjes op hun plaats. Zo ook nu.

Voor Wim was je een geweldige kameraad. Je luisterde maar wat belangrijker was: je ging er op een goede manier mee om.

Dat had Martha mij al voorspeld. Ze houdt erg van je, vindt je een geweldige en betrouwbare vent, maar het ging de laatste tijd niet erg goed met jullie. O ja, op een bepaalde manier zijn jullie nog erg dol op elkaar, gaan innig met elkaar om, komen veel bij elkaar over de vloer, vrijen veel, lang en wild, maar toch..... toch mist er wat. Wat is dat, heeft Martha zich al lang afgevraagd. En pas toen ze je eens zag masturberen (zonder dat je dat wist) viel alles op zijn plaats. Je was niet van haar. Je gaf je niet. En het belangrijkste struikelblok daarbij was dat ding waar je zo graag mee speelt. Je leidde een leven vol gevoelens naast het leven met haar, sloot haar buiten, had haar niet nodig. Dat vreet aan een vrouw, Erik, dat vreet enorm.

Maar dat hoeft ze niet op te lossen, Erik, want dat heb je zelf al gedaan. Je weet nu dat je pas echt gelukkig zult zijn onder de leiding van een sterke vrouw die je leven regelt, maar vooral ook je sexualiteit. Ja natuurlijk weet je dat, ontken het nou maar niet. Stribbel niet meer tegen. Ik kan je lezen als een boek.

En weet je wat nu het aardige is? Martha was er nooit zo mee bezig geweest en we hadden het er nog nooit over gehad. Maar nu het probleem zich openbaarde en ik eenmaal met haar begon te praten en haar het gebeuren uitlegde, ja toen wist ze dat dat paste als een handschoen. Niet alleen zou zij al gelukkig kunnen zijn als jij het zou zijn, als jullie écht samen zouden leven en alles samen zouden delen. Ze heeft daar veel verdriet om gehad, Erik. Maar nu ze wist van de mogelijkheden van een leidende rol en wat dat in haar losmaakte, kwam ze erachter dat die rol haar steeds beter paste, en steeds natuurlijker leek. Uiteindelijk speelde er nog maar één ding: wanneer kunnen we beginnen?

Maar natuurlijk laat ik haar niet in het diepe springen, ik heb tenslotte van Wims moeder ervaren hoe belangrijk het is om eerst te oefenen. En dat heeft ze dus gedaan Erik, dat heeft ze gedaan, en allemaal voor jou. Ze heeft zich naar hartelust uitgeleefd met Wim. Nee, Erik, dat is niet erg. Voor Wim is het zelfs goed, ik vind het amusant en voor Martha is het uiterst leerzaam geweest. En jij, jij mag zelfs niet denken aan jaloezie, pas op. Zoals ik al zei: allemaal voor jou!

Maar Martha was een geweldige leerlinge hoor. Een paar keer ben ik er bij geweest. De houding, de uitstraling, het zelfbewustzijn, het is allemaal heel belangrijk. Hoe geef je opdrachten en welke opdrachten geef je. Ze deed het haast natuurlijk goed. Straffen uitdelen, jezelf laten verwennen, alles hebben we geoefend. O ja, ook jezelf laten verwennen. Je kunt het je als man misschien niet voorstellen maar voor een vrouw valt het lang niet mee schaamteloos te genieten zonder iets terug te doen. De ander als niet meer dan een werktuig te beschouwen. Dat is moeilijk. Maar als je het eenmaal kunt gaat er ook een wereld voor je open.

Wim is heel wat dagen en zelfs weekenden bij haar geweest hoor. Zelfs afgelopen weekend nog toen jij zo bezig was met allemaal belangrijker dingen dan jouw Martha, Erik. Hoe je indruk moest maken op een andere vrouw bijvoorbeeld. Dat je het deed Erik, dat kon ze misschien nog wel begrijpen. Maar je hield haar erbuiten. Je hebt haar niet van dit etentje verteld. Je hebt haar zelfs alleen wat vaagheden over Wim verteld - dat hij het moeilijk had en zo, ja ja - maar over mij heb je het zelfs niet één keer gehad. En dat is respectloos, Erik, dat is verschrikkelijk respectloos. Je moest je schamen!

Ik mag dus wel zeggen dat Wim regelmatig enige frustratie van haar te voelen heeft gekregen. Daar werd ze ook steeds inventiever en gemener in, dat viel me wel op. Prima natuurlijk want Wim is gebaat bij straf net zoals Martha gebaat was bij straf uitdelen.

Maar dit weekend maakte ze het hem moeilijk hoor. Heel moeilijk. Ze liet hem heel hard werken en niets was goed. En dan kreeg hij straf. Slaag, afbinden, knijpers. Met name zijn eikel heeft veel te verduren gekregen. Daar schrik je van he? Maar dat vindt ze zo leuk, want mannen zijn zo kleinzerig en als het om dat plekje gaat al helemaal. Je wordt wel een beetje bleek, Erik. Of denk je dat je flauw gaat vallen als ze scherpe dingen in jouw genotsknopje prikt? Of iets in je plasbuis schuift? Ben je zo kleinzerig? 't Is toch wat!

Maar goed, even daarna gaf ze hem dan weer een beloning en mocht zijn CB af en speelde ze met hem totdat hij bijna..... En iedere keer vergat hij dan weer om te vragen of hij wel zo opgewonden mocht worden en werd hij weer opgesloten. Moeilijk hoor als je al maanden op die manier bent geplaagd. Maar natuurlijk moest hij haar dan wel gerieven want een meisje vindt dit natuurlijk ook best leuke spelletjes en dan moet de stoom toch een beetje van de ketel, nietwaar? Maar Wims tong is ongeëvenaard en....... Kijk toch niet zo boos, Erik! Dat is de natuurlijke gang van zaken en dat is ook jouw wereld."

Er viel een lange stilte waarin ze alle drie naar mij keken. Ik kon het niet eens opbrengen op dat laatste in te gaan. Ik kon er ook niet tegen mezelf een beeld te maken van een wellustige Martha die zich door een naakte Wim liet likken. Op bed liggend in de kussens, de benen wijd gespreid en Wim ertussen. De rotzak. Het gruwde me toe en tegelijkertijd maakte die vernedering me geiler dan ik in lange tijd was geweest. Hele lange tijd. Maar ik sprak niets van dat alles uit en deed nog één laatste poging om flink te lijken: "Ik voel me nogal gemanipuleerd. Verschrikkelijk gepiepeld. Heb je - hebben jullie - me nu helemaal naar dit moment toe gemanoevreerd? Draaide alles nu om dit moment? Was het hier allemaal om begonnen?"

Ik geloofde het zelf eigenlijk niet wat ik zei en Lisa was al helemaal niet onder de indruk: "Ik heb dit geweten vanaf de eerste keer dat ik je zag, Erik. Je was het prototype van de man die in zo'n verhouding zo ongelofelijk op zijn plaats is. Ik hoefde je niet te manoevreren. De beslissing heb je lang geleden zelf al genomen. Je wist het alleen nog niet. En nu, nu hoef je alleen nog maar je laatste verzet op te geven en er aan toe te geven."

Gedurende dat steeds indringender betoog, dat steeds nauwer sluitende net, was ik naar Martha gaan kijken. In eerste instantie omdat ik wilde weten hoe ze reageerde. Of ze het er mee eens was. Maar op een bepaald moment keken we elkaar aan en daarna lieten onze ogen elkaar niet meer los. Steeds dieper zonk ik weg in die ogen. Het was als zwemmen in diep water en niet meer kunnen. Tegen dat wegzinken verzet je je lang en hevig maar als je je uiteindelijk moet overgeven is het ook goed. En dan ga je. Dan zweef je dat andere universum binnen.

En op een bepaald moment gáf ik me aan haar over. Ik liet me gaan en zij liet me komen. Er kwamen bijna geen woorden aan te pas en dat was ook helemaal niet nodig. Het gebeurde gewoon en niemand twijfelde ergens aan. Het was goed, het was duidelijk en het voelde volmaakt.

Ze zei maar weinig woorden maar wat ze zei was als een havenmond na een vliegende storm. "Je bent welkom, mijn lief. Ik zal voor je zorgen."

En daar moest ik erg om huilen.

Soms voelt een mens zich wel heel erg klein en nog doorzichtiger. Ik altijd met mijn doordachte analyses, mijn kennis van zaken, mijn zekerheden en wat al niet..... Ik zou moeten leren om vertrouwen te hebben. Ik had nog een lange weg te gaan. Maar ik hoefde het niet meer alleen te doen. Nooit meer.