Visuele stimulatie

Ik ben een pervert. Een echte. Geen pervertje, nee, een pervert. Het heeft me veel moeite gekost om dat toe te geven. Ik weet het nog goed. We kenden elkaar nog niet lang, ze was eigenlijk nog maar net begonnen mijn hoofd binnen te dringen en boven te brengen wie ik eigenlijk ben.
Ze deed dat zo knap en zo kundig. Soms besefte ik pas veel verderop in een gesprek waarheen de eerste vragen eigenlijk al geleid hadden. Natuurlijk speelde ze ook met mijn lijf, met mijn sexualiteit maar voor haar stond de geest voorop, zeker voorlopig. Alles wilde ze weten. Mijn diepste geheimen, mijn ergste schaamtes, mijn verschrikkelijkste gewoontes. Ik vond naakt voor haar staan al ongemakkelijk maar als ze mijn geest zo uitkleedde voelde ik mij naakter dan naakt.

Ze vond mij in een kroeg waar ik de vrouwen had zitten bekijken. De wijze waarop ze mijn aandacht wist te krijgen was grotesk. De manier waarop ze me tot haar totaalslaaf maakte was gewoonweg onbegrijpelijk. Ze zei eenvoudig dat ik mij vrijdagavond bij haar zou moeten melden en ik deed het nog ook. Ik ben maar één keer terug gegaan naar mijn oude huis. Om wat spullen te pakken en de deur op slot te doen. Nooit heeft ze me gevraagd om te blijven. Nooit heeft ze me opdrachten in die richting gegeven. Het was gewoon iets natuurlijks om te doen net zoals ik ook natuurlijk antwoord geef op haar indringendste vragen, net zoals ik dingen met mijn lichaam doe om haar te plezieren. Ze schreeuwt niet, ze dreigt niet. Ze is vriendeijk maar volhardend en er gebeurt gewoon wat ze wil.

Het kan niet veel later dan na enkele dagen zijn geweest dat ze me opdroeg te vertellen wat ik was. Ik moest goed nadenken en mocht haar niet teleurstellen. Zij wist dat ik het wist dus ik moest het ook kunnen zeggen.
Heel even had ik geen idee, maar toen ik mijn ogen onbewust over haar lichaam liet dwalen en vervolgens de priemende blik zag die daar het gevolg van was wist ik het. Ik ging voor haar staan, slikte flink en ik zei het. "Ik ben een pervert. Ik bekijk alle vrouwen, geen enkele uitgezonderd. Ik zie ze slechts als wandelende lichaamsdelen. Ik kan er de hele dag alleen maar aan denken hoe ik ze zou betasten en binnendringen. Geen vrouw is veilig voor mij. Gelukkig kan ik me nu nog beheersen en kijk ik alleen, maar er komt een dag dat het verder gaat. Maar ook het kijken al is zo verkeerd. Ik kijk de hele dag. Borsten, billen, kutjes. Steeds is mijn blik daarop gericht. Het gaat te ver, ik kan niet meer denken, niet meer bestaan, ik kijk alleen nog maar. En ik eeehhh, nou ja, ik eeh, ik GEIL erop. De hele dag loop ik met een lekkende lul van verlangen, van lust, van liederlijkheid. Ik heb hulp nodig."
Die nacht mocht ik in haar bed slapen. Ik mocht haar niet aanraken maar alleen het naast haar mogen liggen was al een grote eer. De matras aan het voeteneind van haar bed was al een eer, dus eigenlijk was dit iets nog veel sterkers.

Vanaf die dag gingen onze gesprekken veel over kijken. En wat dat voor me was en wat het met me deed. Want voor alles staat een prijs, al besefte ik dat nog niet.
Zo liet ze mij mijn computer voor haar openen. Ze wilde mijn plaatjes zien en mijn filmpjes. Ze was geschokt door de hoeveelheden. Tienduizenden plaatjes, duizenden films, honderden verhalen. Genadeloos liet ze mij tonen wat er allemaal te zien was. Van welke dingen ik hield. Welke plaatjes en welke films ik het mooiste vond. En zelfs als het mijn allermooiste beelden waren schaamde ik me zo ten opzichte van haar. Dat ik erbij had zitten rukken, dat ik mooie vrouwen had gereduceerd tot rukvlees, dat ik haar daarmee ook bezoedelde. We gingen alles bij langs en ze wilde precies weten wat ik daar dan opwindend aan vond.
Ik moet haar nageven, ze schudde haar hoofd niet, ze veroordeelde niet, ze leerde alleen.
Toen ze na vele avonden alles bekeken had zei ze simpelweg: “Wis het.” En ze liep de kamer uit. En in mijn hoofd vormden zich de smeekbeden: nee, alsjeblieft, ik heb er jaren over gedaan om dit te verzamelen. Veel ervan is er niet meer te vinden. Ik vind het zo mooi en ik heb het zo nodig...... En bij die laatste woorden werd het in mijn hoofd stil en ik wist dat het een simpele keuze was: die rommel weg of ik weg.
Met trillende hand heb ik diezelfde avond nog op de vereiste knoppen gedrukt. Met bloedend hart, maar nauwelijks in staat een krijsen van afgrijzen te onderdrukken. Ik denk nog wel eens aan die beelden terug. Sommige waren echt mooi en die mis ik bitter.

Die nacht mocht ik niet alleen bij haar slapen maar trok ze mij af. Ze had me nog niet op zo'n manier aangeraakt. Ik weet nog dat ik geknield voor haar zat en in mijn hoofd mijn orgasme aan haar aanbood. Voor mijn gevoel waren het eindeloze golven en ik droeg ze allemaal aan haar op.
“Ik ben trots op je.“ Toen begon ik te huilen en heeft ze me in haar armen genomen.

O, en we hebben nog zoveel over kijken gesproken. Vele, vele uren. Over mijn kinderjaren. Dat ik samen met mijn vriendje de meisjes onder de rok keek. Als één van ons iets had gezien en de ander niet dan hadden we codes om het gescoorde broekje over te brengen. Bij nader inzien vond ik het zelf pathetisch, maar zij wist de klasse op te brengen te zeggen dat het erbij hoorde.
Ze wilde niet geloven dat ik nooit doktertje had gespeeld. Maar het is echt zo. Nooit gedaan. Niet de geschikte vriendinnetjes gehad zeker. Het dichtste dat ik er ooit bij in de buurt kwam was een voorval met mijn buurmeisje. Magda heette ze. Als ik terugreken kunnen we eigenlijk niet ouder zijn geweest dan een jaar of 3, 4, 5. Ik zie haar zo voor me, het was bij haar thuis en ze zat bij haar moeder op schoot. “Mama, ik wil wel graag eens zijn pieleflippertje zien.“ Dat was het woord dat ze gebruikte, dat was het woord dat ik herhaalde voor mijn Stuurvrouwe Eerste Klas. Ik heb het nog vaak betreurd want ze moest er om schateren en heeft vanaf dat moment de nare gewoonte om mijn piemel met de meest verschrikkelijke namen aan te duiden. Niet in de laatste plaats natuurlijk omdat ik dat zo erg vind. Anyway, Magda stelt dus die vraag en ik zie nog glashelder het gezicht van haar moeder. Toen wist ik het niet, maar omdat ik het filmpje kan terugspelen weet ik nu dat ze zit te genieten van het verwoestende effect dat die simpele woorden van haar dochter op dat jongetje hebben. Dat jongetje zou nog liever doodgaan dan zijn piemeltje laten zien. Ze weet zeker dat als het zou gebeuren haar dochter nog het meest zou genieten van het ongemak van de jongen. Dat stukje vlees is niet zo belangrijk als mannen denken, als een vrouw er één gezien heeft weet ze het wel.
Natuurlijk was dat niet alles. We gingen door mijn hele jeugd en zagen samen het patroon ontstaan en groeien. Van onschuldig onder rokjes kijken naar jagen op gescoorde slipjes, van onbekend met de anatomie eronder tot niet meer tevreden met het zien van het broekje alleen, van normaal over straat kunnen lopen tot alleen nog maar billen zien, van gebruik maken van toeval tot gluren, van kijken alleen tot stelen en snuffelen, van kijken alleen tot gelukkig nog niet meer.
We spraken dagen, wekenlang door. Alles wilde ze weten, alles zoog ze op. Ook in die tijd geen veroordelingen, geen verwijten. “Welnee“ zei ze, “het maakt je mede tot de man die je bent. Je bent een fijne vent en ik wil je graag hebben en houden en kneden tot mijn eigen slaafje. Je bent eerlijk en je bent lief en je bent behulpzaam. Alleen kijk je wat teveel en daar moeten we wat aan doen voordat het uit de hand loopt.“

Daarna volgde een lange periode waarin ze van alles voor me regelde. Werk met minder vrouwen om me heen. Andere hobbies, waarin ik minder met vrouwen in aanraking kwam. Minder prikkels dus. Zij ging vaak met me mee om me te begeleiden en bij te sturen waar nodig.
Na verloop van tijd kwamen daar beloningen en straffen bij. Zag ze me naar een kont kijken dan kreeg ik slaag. Borsten idem dito. Had ik het lef te kijken naar het plekje in de kleding waar het kutje verborgen zit dan kreeg ik erg veel slaag. En als ik de euvele moed had om heel stiekem te kijken en te denken dat ze het niet zag dan zou ze er voor zorgen dat ik een dag niet kon zitten.
Zag ze daarentegen dat ik een vrouw aankeek en met respect behandelde of dat ik haar lichaam niet smerig bekeek dan wist ze altijd wel een manier om dat te belonen.
Maar ze wist het me ook wel moeilijk te maken hoor. In huis is ze altijd kortgerokt en soms zogenaamd vergeetachtig hoe ze haar benen houdt. Haar voorkeur voor lage decolletés in combinatie met haar gewoonte naar me toe te buigen als ze met me spreekt hebben me al menig moeilijk moment bezorgd. Maar het ergste is nog wel als ik op de grond lig en ze over me heen komt staan, aan beide zijden van het hoofd een voet. Ze eist dan dat ik haar aankijk als ik met haar spreek en dat is het allermoeilijkste dat bestaat. Ik kan haar broekje zien en mag het niet zien. Ik mag niet kijken maar moet wel kijken. En soms is er niet eens een broekje te zien, ogottogottogot.

Nou, en op dat moment wist ik niet hoe of wat, maar eergisteren vertelde ze me dat ik voor de volgende ochtend een afspraak had in het ziekenhuis. Melden bij balie 17 om 10.00 uur. Ik zei nog dat ik toch niks mankeerde maar ze keek me even zo strak aan als ze doet wanneer de discussie is afgelopen en ze zei gedecideerd dat "er eens goed naar me gekeken moest worden." Dat had voor mij een voorteken moeten zijn, maar ik ben soms heel erg traag van begrip.